9 Şubat 2009 Pazartesi

BASİT BİR İNSAN

Ne zaman dinecek bu göz yaşları?

Ne zaman dur diyeceğiz artık zulmedenlere?

Daha ne kadar akıtacağım bu kanlı gözyaşlarını içime?

Haykıramadan, içime akıtarak

Daha ne kadar

Boğazımda düğümlenecek bu kahrolası gözyaşları?

Yeter beeee…..

Yeteeeeeer!...

Susmaktan bıktım artık…

Çocuklar ne diyor;

“SUSMA

SUSTUKÇA

SIRA

SANA GELECEK!..”

Bana gelmesi için artık yalvarır oldum…

Belki o zaman

İçten bağırmaya

İsyanı dile getirmeye

Başlarım…

İsyan…

Direniş…

Veeee…

Adalet…

Sanki bu kelimelerle doğdum…

İsyan edip direnerek adaleti sağlamadığım sürece

Ben huzur bulamayacağım…

İşte ben buyum…

Böylesine basit bir insan…

9 Şubat 2009

YILDIRAMAZLAR


GELDİLER,

KOLLARINI SARMALADILAR

SEVGİ SANDI

DOSTLUK SANDI

BİRDEN BIRAKIVERDİ KENDİSİNİ…

ALDILAR GÖTÜRDÜLER

GÖTÜRDÜLER HİÇ HESAP SORMAKSIZIN

BİRDEN KARANLIKLAR İÇİNDE BULDU KENDİSİNİ…

OFFF…

OFFFFFFFFF….

BUNALIYOR..

EZİLİYOR…

ETLERİ PARÇA PARÇA EDİLİYOR SANKİ…

AMA DOKUNAN YOK…

AMA ONA DA GELECEK SIRA..

KÖPEKLER PUSUDA,

ISIRMAK,

UFAK TA OLSA

BİR PARÇA ET KOPARMAK İÇİN

PUSUDA…

EĞİL, DİYORLAR…

SAKIN KALDIRMA KAFANI,

DUVARA ÇARPARSIN YOKSA…

İŞTE ORADA BAŞLIYOR

YIKALAMAYACAĞINI ZANNETTİKLERİ

DUVARLARIN OLUŞUMU…

AMA BİR ŞEYİ ISKA GEÇİYORLAR…

KARŞILARINDA İNSAN VAR…

O İNSAN Kİ

VATANI İÇİN ÖLÜME SOYUNMUŞ…

KİM YIKABİLİR BÖYLESİ BİR İNSANI…

YIKAMADILAR…

KISA BİR SÜRE

SİNMESİNE NEDEN OLDULAR

AMA

YIKAMADILAR…

BİLEMEDİLER Kİ

ÖZGÜRLÜK ZİNCİRLERE VURULAMAZ

BİLEMEDİLER Kİ

ÖZGÜRLÜK

DUVARLAR ARDINA HAPSOLUNAMAZ…

HALA DA BİLMİYORLAR…

ZANNEDİYORLAR Kİ

CEBİR VE HİLE

ONU YOK ETMEYE YETECEK…

O

SESİZ

O

SUSKUN

O

HAREKETSİZ

ZANNEDİYORLAR Kİ

O

ÖLÜ…

O

BEKLİYOR

O

O GÜNÜ BEKLİYOR…

O GÜN Kİ

YAŞAM CANLANACAK YENİDEN

VE

İNSAN

YİNE HER ZAMAN

OLDUĞU GİBİ

DİZLERİNİN ÜZERİNDE DOĞRULARAK

DOĞRULARI SIRTINDA TAŞIYARAK

EZENLERİN ÜZERİNE YÜRÜYECEK

VE

İŞTE O ZAMAN

GÜNEŞİN TÜRKÜLERİ YANKILANACAK

HER BİR YANDAN…

9 Şubat 2009